تمسك به كتب آسمانى و فرمانهاى الهى امكانپذير نمىباشد ، و اين تعبير بار ديگر اين حقيقت را تاكيد مىكند كه دين و مذهب تنها يك برنامه مربوط به جهان ما وراء طبيعت و يا سراى آخرت نيست ، بلكه آئينى است در متن زندگى انسانها ، و در طريق حفظ منافع تمام افراد بشر و اجراى اصول عدالت و صلح و رفاه و آسايش و بالآخره هر مفهومى كه در معنى وسيع اصلاح جمع است . و اينكه مىبينيم از ميان فرمانهاى خدا مخصوصا روى « نماز » تكيه شده است به خاطر آن است كه نماز واقعى پيوند انسان را با خدا چنان محكم مىكند كه در برابر هر كار و هر برنامه او را حاضر و ناظر مىبيند و مراقب اعمال خويش و اين همان است كه در آيات ديگر از آن تعبير به تاثير نماز در دعوت به امر به معروف و نهى از منكر شده است ، و ارتباط اين موضوع با اصلاح جامعه انسانى روشنتر از آن است كه نياز به بيان داشته باشد . از آنچه گفته شد روشن مىشود كه اين يك برنامه ويژه قوم يهود نبوده است بلكه اصلى است در زندگى امتها و ملتها ، بنا بر اين آنان كه با كتمان كردن حقايق و تحريف آنها متاعى ناپايدار و منافعى زودگذر براى خود فراهم مىسازند و به هنگامى كه نتائج شوم كار خود را مىبينند ، حالت يك توبه دروغين به خود مىگيرند توبه اى كه در برابر لبخند يك منفعت مادى ديگر همچون برف در آفتاب تابستان آب مىشود ، در حقيقت مخالفان اصلاح در جوامع انسانى هستند و منافع جمع را فداى منافع شخص خود مىكنند ، خواه اين كار از يك يهودى سر بزند يا يك مسيحى و يا يك مسلمان !